ARASHI - 5th wonder of the world

ด้วยเหตุผลที่ไม่สามารถบอกได้คะ (แถไปเรื่อย ก๊าก)

ขอโทษจริงๆ คะ (-/\-)
แล้วยิ่งคนที่เราไปชวนไว้เป็นมั่นเป็นเหมาะ ขอโทษจริงๆ เน้อ ToT

มีทต่อเนื่อง ก็จะไม่มีคะ แต่อยากทำ ถุงน่องยี่ห้อ Aibaka waii อยู่อ่ะ อยาก อยาก
อืมม์...ก็คงจะทำแจกเฉยๆ ไม่มีท ดีมะ เอิ๊ก (ทำหน้าหื่นๆ)

เวบนี้ก็ยังคงคอนเซปท์เหมือนเดิม ตลอดไป เงียบเชียบ แต่สนุกสนานต่อไป

รังสีพี่โชถลึงตา อารมณ์น้องจุนป่วย อะไรกัน ไม่มี๊ไม่มี~~

ปล. กลับเข้าสู่เมนไอบะเมื่อไหร่ เค้าจะหาอะไรมาเล่นนะตัวเอง =..=
ปปล. อิคุณน้องมิว ชั้นติดต่อแกไม่ได้ ไม่ขอความเห็นแล้วนะ ปิดโล้ด รู้สึกตัวแล้วโผล่หน้ามาให้เห็นทีจ้า

edit @ 19 Nov 2007 21:50:23 by ハーメイ★

แวะมาอีดิท เพราะไม่อยากเปิดเอนทรี่ใหม่ นับวันบล๊อกนี้มันจะมืดมนไปไหนแล้ว

ช่วงนี้บรรยากาศมืดครึ้มก็ยังเกาะกันต่อไป จะพูดไปแล้วเรามันก็ไม่ได้คิดอะไรอยู่แล้วในตอนนี้ แต่การที่คนส่วนมากเป็นแบบนี้ ความสนุกมันไม่มีแล้ว แถให้ตายก็ไม่สนุก (ตอนนี้ติดคำว่าแถแฮะ 555+)

ที่ปิดมีท ก็เพราะส่วนนึงคนไม่ว่าง แล้วก็อยากจะไปกับคนอื่น ทุกคนที่เราชวนไป คือเราไว้ใจนะ แล้วก็อยากจะรู้จัก อยากให้ไป ไปแบบไม่คิดอะไร ไม่คุยอะไร คุยแต่เรื่องอาราชิ

เราเองก็เจอกับเรื่องไม่สนุกมาบ่อยมาก ในการที่อยู่ในสังคมโลกไซเบอร์ เอาให้เห็นภาพกันง่ายๆ เราปิดบอร์ดมาแล้ว 3 บอร์ด จนตอนนี้ อาราชิกัตไต ไม่มีบอร์ด เพราะเราเข็ด เข็ดแล้วจริงๆ การที่ผู้หญิงมารวมกันเป็นหมู่มาก มันอันตราย ผู้หญิงต้องการความจริงใจ จนหวังอะไรกันมากไป หวังมาก ก็ผิดหวังมาก อย่าหวังมันเลยดีกว่า

ไม่ใช่แค่ปิดบอร์ด เราถึงขั้นเลิกชอบในตัวศิลปินไปเลย ก็อย่างที่มีพี่คนนึงบอก "ในเมื่อมันไม่สนุกก็อย่าไปดูมันดีกว่า" แต่ตอนนั้นเรายังเด็กมาก เด็กแบบว่าเด็กจริงๆ ทั้งตัว และสมอง ตอนที่พวกพี่ๆ ทะเลาะกัน ตอนนั้นเราคิดได้แต่ว่า ไม่มีคนให้เราเกาะแล้ว ไปเกาะคนอื่นดีกว่า ก็เลยไปย้ายไปชอบศิลปินคนใหม่ ไปอยู่กลุ่มใหม่ ไปรัก MAD-HISH มันก็วนเวียนอยู่ที่เดิมแหละ ตอนนั้นเรามีความสุขมาก พูดจริงๆ เราได้รับสิ่งดีๆ มาจากตรงนี้มากตอนนี้เราก็ยังหลับตาแล้วนึกถึงสิ่งเหล่านั้นอยู่เลย ถ้าเกิดว่าวงนี้ ไม่จากเราไปแบบยกวง ตอนนี้ก็ยังอยากจะไปญี่ปุ่น เพื่อตามหาคนๆ นี้ แล้วร้องไห้ต่อหน้าเค้า เป็นความรู้สึกแรกที่เกิดขึ้นตอนนั้น ผ่านมาสามสี่ปีแล้วก็ยังไม่เปลี่ยนความคิดใหม่ ถ้าเกิดว่าอาราชิยุบวงแล้วหายหน้ากันไปหมดเลย ทุกคนคงจะเข้าใจความรู้สึกของเรา
ครั้งสุดท้าย...เราเปิดเวบยามะพีขึ้น เราก็หลอกตัวเองว่าถ้าชอบไอดอลที่ดังได้ขนาดนี้แล้วล่ะก็ คงไม่มีทางเป็นอย่างที่เคยเป็นง่ายๆ จนยามะพีกลายเป็นนิวส์ ช่วงนั้น นิวส์มีเรื่องมากมาย ในบอร์ดก็มีเรื่องมากมาย ตอนนี้เราเริ่มจะมีความคิดโตขึ้นแล้ว แต่เป็นความคิดงี่เง่านะ -*- เราทะเลาะกับบอร์ดอื่น เราเข้าข้างคนของเรา ถ้าใครเคยคุยกับเราก็จะรู้ว่า เราไม่ชอบคนหวงข่าวอย่างรุนแรง ถ้าเราไม่เจอกับตัวเอง เราคงไม่รู้ว่า ทำไมต้องหวงในสิ่งที่ตัวเองเขียนขึ้น อีกประเด็น คือคนที่มาทะเลาะน่ะมีประวัติไม่ดีกับเพื่อนๆ ของเราเรายิ่งไม่ชอบหน้าเค้าใหญ่ เมื่อก่อนเรางี่เง่ากว่านี้อีก มีพรรคมีพวก คิดไปแล้วก็เหลวไหลสิ้นดี คนที่ไม่ชอบหน้าคนอื่นเพียงเพราะเพื่อนตัวเองไม่ชอบน่ะ พอเจอเข้ากับตัวเองแล้วเหวอไปเลยมั้ยล่ะ น่าสงสารนะ ถ้าเราจะไม่ชอบใครคนใดคนนึง เพียงเพราะคนอื่นพูด คนอื่นสร้างขึ้นมา มันไม่ยุติธรรมสำหรับเค้า เรายังไม่ได้รู้จักเค้าจริงๆ (แต่พอรู้จักแล้วเราก็ไม่ชอบ ฮ่าๆๆๆ)
อ่ะต่อๆ...สุดท้ายก็เคลียร์กันจนจบ จบที่ว่า เราจะไม่ยุ่งกัน ทั้งๆ ที่ "เราก็ชอบไอดอลคนๆ เดียวกัน" แต่พอมีคนๆ นึง ส่ง PM มาหาเรา คนๆ นั้น ถูกคนในบอร์ดเราเอาลิงค์ไฟล์มาลง ไม่ได้อัพไฟล์ใหม่ด้วย เค้าส่งมาบอกเราแบบเงียบๆ ว่า ให้เราช่วยเอาออก แล้วอัพไฟล์ใหม่ เพราะอายุไฟล์มันอยู่ไม่นาน เค้าขอร้องเราทั้งๆ ที่เรามันก็เคยทำทุเรศกับคนอื่นมาแล้ว แต่เค้าก็มาแบบเย็นๆ เอาเราซะอยู่หมัดเลย ตอนนั้นเราถามเค้าไปว่า ทำไมไม่ว่าเรา ทำไมไม่ด่าเรา เค้าบอกมาประโยคเดียว กระแทกเข้าที่ใจ
"แฟนยามะพีเหมือนกัน"
คำนี้ทำให้รู้ตัวได้เลยว่า เรามันงี่เง่า และที่สำคัญเราไม่ได้ชอบยามะพีจริงๆ ถึงสิ้นแล้วบอร์ดนิวส์ไปนับตั้งแต่วันนั้น แม้จะบอกว่าปิดปรับปรุงบอร์ด พูดเหมือนว่าจะกลับมา ทำให้สมาชิกบางคน จนป่านนี้ ก็ยังไม่เคยเอาลิงค์เวบเราออก ยิ่งเห็นอย่างนั้น เราก็ยิ่งไม่กล้าออกมาบอกความจริง ไม่กล้าเลยจริงๆ

สำหรับไอบะ ที่เรามาชอบอาราชิเนี่ย ไม่ใช่เพราะว่าไอบะเป็นพระเอกฟิกของยามะพีหรอกนะ เรื่องวายๆ น่ะ มันคนละเรื่อง จริงๆ จะชอบ V6 เพราะกะจะเกาะพี่ที่โรงเรียน แต่ลืมไปว่าพี่แกใกล้จบม.6ไปละ แล้วก็กำลังจะตามไปติดๆ ไปมีชีวิตเป็นของตัวเอง ที่สำคัญ เกาะคนอื่นแล้วชีวิตเป็นแบบนี้ เมิงยังจะเกาะอยู่อีกเร๊อะ!! มานั่งคิดๆ ดูแล้ว มันไม่ใช่เรื่อง อาจจะเป็นเพราะเราเติบโตมาแบบ ไม่มีพ่อแม่ให้เกาะ แถมยังต้องทำตัวโดดเดี่ยวอยู่ได้ให้พ่อให้แม่สบายใจอีก ก็เลยหาคนเกาะไปทั่ว  เรามันก็เป็นแบบนี้ มันอยู่ที่นิสัยส่วนตัว สภาพสังคม การเลี้ยงดู มันรวมๆ มาเป็นเรา แค่อยากจะบอกว่า คนมันจะเป็นมนุษย์ได้ มันต้องใช้เวลาหน่อยนะ ตอนนี้ก็ใช่ว่าจะเป็นมนุษย์เต็มตัว เวลาโกรธก็กลายเป็นนางมารร้ายเหมือนกัน แต่ไม่ว่าจะยังไง ก็ขออย่าให้เรื่องมันผ่านไปแบบไม่รู้สึกผิด คนเราต้องรู้สึกผิด ไม่งั้นจะรู้ตัวได้ไงว่าตัวเองทำไม่ดี อย่าบอกว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาเลยได้มั้ย สงสารคนอื่น
คำพูดกับการแสดงออกนี่มีส่วนมากเลย อย่างที่บอกไป คุณคนนั้นที่เข้ามาหาเรา ต่อให้มารร้ายอย่างเราก็ได้สติ จนตอนนี้ก็ยังประทับใจเค้าอยู่ และก็พยายามทำให้ได้อย่างเค้า ก็ได้ในระดับนึงนะ คือ ถ้าทำให้เราโกรธครั้งแรก รู้สึกว่าเราจะให้มันผ่านไป แต่พอมีครั้งที่สอง เราก็ไม่เอาไว้ อย่างแน่นอน ตอนนี้ก็คงจะดีขึ้นแล้วมั้ง เวลาได้ยินอะไรก็จะผ่านๆ หูมันไป สักวันนึง แม้ใครจะทำอะไรเราสักกี่ครั้ง ก็จะไม่โกรธ (มั้ง)
ส่วนไอ้เรื่องเกาะนี่ พอเห็นไอบะ เราก็เลิกแล้วอย่างสิ้นเชิง เพราะตอนนี้ไม่มีอารมณ์แบบว่า "ฑูจะพึ่งใครวะ" อยู่ในหัวเลย ที่ชอบอาราชิ มันไม่ใช่การเกาะ  ไม่ใช่ชอบเพื่อ หาสิ่งยึดเหนี่ยว ที่ชอบไอบะ ไม่ได้หวังผลอะไร เราชื่นชมคนอย่างไอบะ เราชื่นชมคนที่เติบโตมา ผ่านอะไรมาแล้วยังเป็นคนแบบไอบะ มาซากิ ไม่เหมือนเรา ยิ่งผ่านมาก ที่หยาบ ยิ่งกร้าน เราอยากจะเป็นคนมีมุมมองต่อโลกแบบไอบะ มองแล้วมีความสุข เห็นอาราชิเป็นแบบนี้ เห็นอาราชิเอาคนอย่างนิโนะอยู่หมัด เห็นอาราชิเข้าใจคนอย่างมัตสึจุน เห็นอาราชิจริงใจกับโอจัง เห็นพี่โชทำอะไรบ้าๆ ได้เห็นไอบะเคารพตัวเอง มันอยากจะเป็นแบบนั้นบ้าง กับเพื่อนของเรา

ผู้หญิง มันไม่เหมือนผู้ชายหรอกนะ แต่ว่า ก็จริงใจในแบบของผู้หญิงนี่แหละ

อ่า มั้งนะ 5555555555555+

สรุป เราเขียนอะไรของเราวะเนี่ย... =..=
แต่กว่าจะมาเป็นเวบกัตไตเนี่ย มันรวมเรื่องราวมาเยอะเหมือนกันนะ
(จะบอกว่าเกี่ยวกับเวบงั้นเหอะ ถึงเอามาเขียน หุหุ)

มันก็เหมือนกับฟิกนั่นแหละ ฟิกก็แสดงมุมมอง ความคิด ไปจนถึงสันดานของคนเขียนที่ออกมา

ปล. เสปซเน่า ใครอัพสเปซไม่ได้บ้าง T^T 

edit @ 20 Nov 2007 21:50:00 by ハーメイ★
edit @ 11 Dec 2007 04:46:53 by ハーメイ★